Kur'an'a en çok bu başlıkta itiraz ediliyor: şahitlik, örtünme, dayak, çok eşlilik. Buradaki yazıların ortak yöntemi, tartışmayı ayetin kendi cümlesine ve kendi gerekçesine geri götürmek — çünkü bu ayetlerin çoğu, yalnız ilk yarısı alıntılandığı için tartışılıyor. Her yazı ayetin devamını, sebebini ve aynı surenin karşı-ağırlığını birlikte okuyor; iki okumanın da tıkandığı yeri saklamıyor.
Kur’an bir kadın hükümdarı 25 ayet anlatır; tek eleştirisi yönetimine değil, ibadetinedir. Üstelik şûrâ ölçütünü hikâyede en açık o uygular. Neml 20-44 okuması.
Nûr 11-20 bir iftira kampanyasını adım adım anlatır — ve suçu uydurana değil, yayana sorar. ‘Sadece paylaştım’ savunmasının 1400 yıllık karşılığı.
Kur’an’da çocuk evliliğini yasaklayan tek ayet yok; ama malı bile sınamasız teslim etmeyen metin, maldan ağır nikâha yer bırakmıyor. Evleviyet çıkarımı ve rıza ayetleri.
2:1 genel bir kural değil, belirli hâllerin oranıdır. Nisâ 11, 12 ve 176’nın on iki hâllik tam tablosu ve oranın ayetlerdeki yükümlülük gerekçesi.
Nisâ 3 çok eşliliğe izin verirken aynı cümlede sınırlıyor ve tek eşe iniyor; Nisâ 129 “eşitlik yapamayacaksınız” diyor. İki ayet çelişiyor mu, izin niçin var?
Zeyneb’i Zeyd’le evlendiren Peygamber’in kendisiydi ve Zeyneb halasının kızıydı. Ahzâb 37 nikâhın gerekçesini kendisi yazar: evlatlığı öz oğul sayan kuralı kaldırmak.
Nisâ 34’ün üçüncü adımı dayak mı, ayrılık mı? Sâd 44’teki zarar vermeyen vuruştan başlayıp asıl delile bakıyoruz: bir sonraki ayet açılmış bir aradan ve o aranın yeniden bulunmasından söz ediyor.
Kur’an’da “hicâb” bir perdedir, giysi değil. Örtü Nûr 31 ve Ahzâb 59’da vardır — ama ayetin vurgusu ölçüde değil: takvada, tanınmakta ve incinmekten korunmakta.
“Kadının şahitliği yarımdır” cümlesi Kur’an’da geçmez. Bakara 282 bir borç senedi yordamıdır, gerekçesini kendisi söyler — ve Talâk 2, Mâide 106 ile Nûr 8 tersini gösterir.