kökünün Kur'an'daki kullanımı

لَازِبٌ (Lâzib) kelimesi, es-Sıhâh sözlüğüne göre, yapışan, yapışkan veya birbirine kenetlenmiş kil veya çamur anlamına gelir. İkinci olarak, es-Sıhâh sözlüğüne göre, sabit, yerleşik, sağlam veya sürekli olmak anlamlarına gelir. Üçüncü olarak, صَارَ الشَّىْءُ ضَرْبَةَ لَازِبٍ (Sâra'ş-şey'u darbetu lâzib) ifadesi, es-Sıhâh ve el-Kâmûs sözlüklerine göre, bir şeyin sabit, yerleşik, sağlam veya sürekli hale gelmesi ve Tâcu'l-Arûs'a göre şiddetli olması anlamına gelir. [Veya, sürekli bir musibet anlamına gelir.] Veya, vazgeçilmez veya gerekli anlamına gelir. Yani, yara içinde kalan veya saplanıp kalan bir kılıç darbesi demektir. (Ebû Bekir'den nakledilmiştir, Tâcu'l-Arûs'ta geçmektedir.) Bu bağlamda, لازب (lâzib) kelimesi لازم (lâzim) kelimesiyle aynı anlamdadır. (el-Kâmûs sözlüğüne göre) Asıl kelime لازم (lâzim)'dir; mim (م) harfi be (ب) harfine dönüşmüştür ve bu ifade içinde de kullanılır. (Tâcu'l-Arûs'a göre) Ancak, es-Sıhâh sözlüğüne göre, bu durumda لازب (lâzib) kelimesi daha fasih (daha doğru ve güzel) kabul edilir. En-Nâbiğa şöyle demiştir: فَلَا تَحْسَبُونَ الخَيْرَ لَا شَرَّ بَعْدَهُ وَلَا تَحْسَبُونَ الشَّرَّ ضَرْبَةَ لَازِبِ (Fe lâ tahsebûne'l-hayra lâ şerra ba'dehu ve lâ tahsebûne'ş-şerra darbetu lâzib) [O halde, hayrın ardından şer gelmeyeceğini sanmayın, şerri de sürekli bir musibet sanmayın.] (es-Sıhâh sözlüğüne göre) Sağânî, رِوَاغَةٌ (rivâğa) kelimesinin رِيَاغَةٌ (riyâğa) kelimesine dönüşmesi veya kesra (i sesi) öncesindeki vav (و) harfinin ye (ي) harfine dönüşmesi hakkında şöyle der: هٰذَا القَلْبُ لَيْسَ بِضَرْبٍ لَازِبٍ (Hâzâ'l-kalbu leyse bi-darbin lâzib) [Bu dönüşüm gerekli bir türden değildir.] (Tâcu'l-Arûs'ta, روغ maddesinde geçmektedir.)