Bu kök, ıssız, boş ve insanlardan uzak yerleri ifade eder. Aynı zamanda evcil olmayan, vahşi hayvanlar için de kullanılır. Yalnızlık ve açlık gibi durumları da anlatır.
Sözlük tanımı (Lane's Lexicon)
وَحْشٌ kelimesi, bir ülke veya bölge (Sihâh'a göre, Kámoos'a göre), bir yer (Tâcu'l-Arûs'a göre) ve bir ev (A'ya göre) için kullanılır. Dişil hali olan وَحْشَةٌ ise bir arazi (Sihâh'a göre, Tâcu'l-Arûs'a göre) ve bir ev (A'ya göre) için kullanılır. Bu kelimeler, ıssız, terk edilmiş veya insanlardan ya da sakinlerden yoksun anlamlarına gelir (Sihâh'a göre, Kámoos'a göre, Tâcu'l-Arûs'a göre). Aynı şekilde ve kelimeleri de bu anlamdadır (A'ya göre). أَرْضٌ وَحْشَةٌ ve kelimeleri de aynı anlama gelir (Kámoos'a göre, Tâcu'l-Arûs'a göre). Ayrıca بِلَادٌ حِشُونَ ifadesi de ıssız, terk edilmiş vb. ülkeler veya bölgeler anlamına gelir; سِنُونَ kelimesinin kullanımına benzer şekilde. Bu kelimenin mansup ve mecrur hali حِشِينَ şeklindedir. Az'ın dediğine göre, bu kelime aslen وَحْشٌ kelimesinin çoğuludur (burada وَحْشَة yerine وَحْشٌ okunmalıdır, çünkü bu açıkça bir yanlış yazımdır), tıpkı زِنَةٌ, صِلَةٌ ve عِدَةٌ kelimelerinde olduğu gibi 'vav' harfi eksiktir (Tâcu'l-Arûs'a göre). Ayrıca لَقِيتُهُ بِوَحْشِ إِصْمِتَ (Sihâh'a göre, Kámoos'a göre) ve إِصْمِتَةَ (Tâcu'l-Arûs'a göre) dersiniz, yani onu ıssız veya terk edilmiş bir ülkede veya bölgede buldum veya onunla karşılaştım (Sihâh'a göre, Kámoos'a göre). [Önceki ifadede geçen son kelime hakkındaki açıklamalara صمت maddesinde bakınız.] Benzer şekilde, تَرَكْتُهُ بِوَحْشِ المَتْنِ ifadesi, onu yüksek düzlüğün ıssız kısmında, ulaşılamayacak bir yerde bıraktım anlamına gelir (Lisanü'l-Arab'a göre, Tâcu'l-Arûs'a göre). [Buradan hareketle] حِمَارُ وَحْشٍ, bir çöl eşeği [yani yaban eşeği] anlamına gelir; aynı şekilde حِمَارٌ وَحْشِىٌّ de kullanılır (Sihâh'a göre, Kámoos'a göre). [Ve بَقَرُ الوَحْشِ, çölün boğası ve ineği veya boğaları ve inekleri, yani yaban boğası ve ineği veya boğaları ve inekleri anlamına gelir.] -b2- [Buradan hareketle ayrıca] Çöl hayvanları (حَيَوَان [tekil ve çoğul olarak kullanılır, ancak burada toplu olarak anlaşılması amaçlanmıştır, aşağıdakilerden de anlaşılacağı üzere]), evcilleştirilmemiş olanlar (Tâcu'l-Arûs'a göre); [yani vahşi hayvanlar]; dişil cinsiyettedir (Tâcu'l-Arûs'a göre); aynı şekilde وُحُوشٌ (Sihâh'a göre) ve (Kámoos'a göre) kelimeleri de kullanılır. Bu üç kelime de toplu anlamda kullanılır (İbnü'ş-Şecerî'ye göre). ise bu tür hayvanlardan tek birini ifade eder (Sihâh'a göre, Kámoos'a göre); tıpkı زَنْجٌ kelimesine göre زَنْجِىٌّ ve رُومٌ kelimesine göre رُومِىٌّ gibi (Tâcu'l-Arûs'a göre). Veya وَحْشٌ, çöl hayvanlarından evcilleştirilmemiş olanı ve insanlardan korkan her şeyi (كُلُّ شَىْءٍ يَسْتَوْحِشُ عَنِ النَّاسِ) ifade eder; aynı şekilde de kullanılır, sanki 'ya' harfi دوَّارِىٌّ kelimesinde olduğu gibi pekiştirme içindir. Veya El-Fârâbî'ye göre, وَحْشٌ kelimesinin çoğulu [sözlükbilimsel olarak, ancak dilbilgisel olarak değil] gibidir, tıpkı رُومٌ kelimesinin رُومِىٌّ kelimesinin çoğulu olması gibi (Misbahü'l-Münir'e göre). Veya hem tekil hem de toplu olarak kullanılır; çünkü هٰذَا وَحْشٌ ضَخْمٌ [bu iri bir vahşi hayvandır] ve هٰذِهِ شَاةٌ وَحْشٌ [bu vahşi bir koyun veya keçidir vb.] dersiniz (İbnü'ş-Şecerî'ye göre). وُحُوشٌ, وَحْشٌ kelimesinin çoğuludur (Misbahü'l-Münir'e göre, Kámoos'a göre) ve وُحْشَانٌ da öyledir (Saghânî'ye göre, Kámoos'a göre) ve وَحِيشٌ de öyledir [sözlükbilimsel olarak, ancak dilbilimciler bunu yarı çoğul isim olarak adlandırır], tıpkı ضَأْنٌ kelimesinin ضَئِينٌ olması gibi (Saghânî'ye göre, Tâcu'l-Arûs'a göre). Veya وُحُوشٌ, onun tek kırık çoğuludur (Tâcu'l-Arûs'a göre). -b3- [Buradan hareketle ayrıca, kızlar veya kadınlar için kullanılan 'vahşi' veya 'utangaç' anlamı: Bu kelimenin bu anlamdaki bir örneği için تَوٌّ kelimesine bakınız, burada fazladan bir 'nun' harfi eklenmiştir.] -b4- [Buradan hareketle ayrıca] Yalnız; tek başına; arkadaşsız. مَشَى فِى الأَرْضِ وَحْشًا dersiniz, yani o, yeryüzünde yalnız yürüdü, yanında başka kimse yoktu (Tâcu'l-Arûs'a göre). -b5- [Buradan hareketle ayrıca] Aç; (Sihâh'a göre, A'ya göre, Kámoos'a göre) aynı şekilde (Azharî'ye göre, A'ya göre) ve (A'ya göre) ve (Tâcu'l-Arûs'a göre) kelimeleri de kullanılır. İlk kelimenin çoğulu أَوْحَاشٌ (Sihâh'a göre, A'ya göre, Kámoos'a göre) [ve وَحْشُونَ] şeklindedir. بَاتَ فُلَانٌ وَحْشًا (Sihâh'a göre, A'ya göre, Kámoos'a göre) ve مُوحِشًا ve مُتَوَحِّشًا (A'ya göre) dersiniz, yani falan kişi geceyi aç geçirdi (Sihâh'a göre, A'ya göre, Kámoos'a göre), hiçbir şey yemediği için içi boştu (Tâcu'l-Arûs'a göre). Ve بِتْنَا وَحْشِينَ, geceyi yemeksiz geçirdik anlamına gelir (Tâcu'l-Arûs'a göre). [Tâcu'l-Arûs'un başka bir yerinde لَقَدْ بِتْنَا لَيْلَتَنَا هٰذِهِ وَحْشِى ifadesini buluruz, Lisanü'l-Arab'da da böyledir; son kelime açıkça وَحْشِينَ yerine yanlış yazılmıştır. Ve sanki konuşmacı جَمَاعَةَ وَحْشَى demek istemiş gibi eklenmiştir; şüphesiz جَمَاعَةَ وَحْشٍ yerine bir hatadır, öyle ki bu ifade, bu gecemizi bir vahşi hayvan topluluğu gibi geçirdik anlamına geliyor gibi görünmektedir.]