kökünün Kur'an'daki kullanımı

عِزَةٌ: Bir grup erkekten oluşan topluluktur (Sihâh'a göre, Misbâh'a göre, Kâmûs'a göre). Bu, عُصْبَةٌ olarak adlandırılan bir topluluk gibidir (yani, el-O'da 'asab maddesinde açıklandığı gibi, birbirlerini savunmak için bir araya gelenler). Bu topluluk, bir حَلْقَة (halka) oluşturanlardan daha fazla veya daha büyüktür (Tâcu'l-Arûs'a göre). Veya, er-Râgıb'a göre, birbirleriyle akrabalık iddia eden, ister kan bağıyla ister karşılıklı yardımlaşma için bir araya gelerek birleşen bir insan topluluğudur (Tâcu'l-Arûs'a göre). Sondaki ة harfi, asıl kök harfi olan و'nun yerine geçmiştir (Misbâh'a göre). Veya bazılarına göre, عَزَى fiilinden türemiştir ki bu fiil "sabırlı oldu" anlamına gelir; sanki onlar birbirlerinin örneğiyle sabır kazanan bir topluluk gibidir (Tâcu'l-Arûs'a göre). Çünkü, el-Cevherî'ye göre, ة harfi ى'nın yerine geçmiştir (Sihâh'a göre). Çoğulu عِزُونَ (Sihâh'a göre, Misbâh'a göre, Kâmûs'a göre) ve عُزُونَ ve عِزًى şeklindedir, ancak عِزَاتٌ dememişlerdir (Sihâh'a göre). Bu nedenle, Kur'an'ın 70. suresi olan Meâric suresinin 37. ayetindeki عِزِينَ kelimesi (Sihâh'a göre, Tâcu'l-Arûs'a göre) dağınık haldeki topluluklar anlamına gelir (Tâcu'l-Arûs'a göre). Veya ayrı ayrı, çeşitli gruplar anlamına gelir. Bu, aslen عِزْوَةٌ olan عِزَةٌ kelimesinin çoğuludur ve العَزْوُ (mastarından) türemiştir. Sanki her grup, diğer grubun akrabalık iddia ettiğinden farklı kişilere (oğulları olarak) akrabalık iddia ediyormuş gibidir (Keşşâf Tefsiri'ne göre, Beyzâvî Tefsiri'ne göre). Et-Tarasûsî, عِزُونَ kelimesini dağınık halde gelen topluluklar olarak açıklamıştır (Misbâh'a göre). "فِى الدَّارِ عِزُونَ" denir ki bu, "Evde veya ikametgahta çeşitli türden insanlar var" anlamına gelir (el-Asmaî'ye göre, Sihâh'a göre).