صهر (Shr), evlilik yoluyla oluşan akrabalık bağını ifade eder. Bu, bir erkeğin eşinin ailesiyle veya bir kadının kocasının ailesiyle olan ilişkisini kapsar.
Sözlük tanımı (Lane's Lexicon)
صِهْرٌ: İlişki; akrabalık açısından yakınlık; eş anlamlısı قَرَابَةٌ'dır (A, K). Bir erkeğin karısının babası, erkek kardeşi veya diğer bir akrabası olmaktan kaynaklanan akrabalık bağı (حُرْمَة) veya evlilik yoluyla oluşan kutsal veya dokunulmaz akrabalık bağı (حُرْمَة) (Mgh, K). Evlilik yoluyla oluşan kutsal veya dokunulmaz akrabalık bağı (A). Ferrâ, ilk kelimeyi dişil kabul eder (Sgh, Tâcu'l-Arûs'a göre). -b2- Bir erkeğin karısının akrabası veya hısmı (Kh, Sihâh'a göre, A, Msb). Bir kadının kocasının akrabası (A). Veya bir kadının kocasının babası, erkek kardeşi veya diğer bir akrabası; eş anlamlısı حَمْءٌ'dur (bakınız حمو maddesi) (Kh, As, İbnü's-Sikkît, Msb). Ve bir erkeğin karısının babası, erkek kardeşi veya diğer bir akrabası (Kh, As, İbnü's-Sikkît, Sihâh'a göre, Msb, K). Bazı Araplara göre böyledir (Kh, As, Sihâh'a göre, Msb). Asmaî'ye göre kimse aksini söylemez ve İbnü'l-A'râbî de benzerini söyler (Mgh). Veya bir erkeğin karısından veya bir kadının kocasından evlenmesi haram olan herhangi bir akrabası; babası, erkek kardeşi, oğlu, amcası ve dayısı gibi (Ezherî, Msb). Veya bir erkeğin evlilik yoluyla akrabası. Ve bir erkeğin evlilik yoluyla akrabasının hısmı (A). Veya bir topluluktan evlenmiş bir erkek (Leys, Mgh). Ve bir erkeğin kızının kocası. Ve bir erkeğin kız kardeşinin kocası (İbnü'l-A'râbî, K). Ferrâ, Kur'an'ın 25. suresi 56. ayetinde bunun, amca kızı, dayı kızı ve benzerleri gibi evlenilmesi helal olan bir akrabayı ifade ettiğini söyler. Aynı ayetteki نَسَب ise evlenilmesi haram olan bir akrabayı ifade eder. Zeccâc ise birincisinin evlenilmesi haram olan bir akrabayı ifade ettiğini, ikincisinin ise Kur'an'da [4. suresi 27. ayetinde] zikredilenlerden صِهْر olmayanları ifade ettiğini söyler; "anneleriniz size haram kılındı" sözlerinden "ve iki kız kardeşi bir araya getirmeniz" sözlerine kadar olan kısım. İbn Abbas, Kur'an'ın aynı ayetindeki نَسَب ve صِهْر kelimelerini Ferrâ'dan tamamen farklı, Zeccâc'dan ise kısmen farklı açıklar. Birincisinin Kur'an'ın 4. suresi 27. ayetinde ilk zikredilen yedi akrabayı, صِهْر'in ise orada zikredilen diğer altı akrabayı ve bir önceki ayette zikredilen akrabayı kapsadığını söyler. [Böylece bir erkeğin süt annesini, süt kardeşini, karısının annesini, kendisiyle zifafa girdiği karısının velayeti altındaki üvey kızını, oğlunun karısını, karısıyla birlikte nikahladığı karısının kız kardeşini ve babasının karısını içerir.] Ezherî, bunun doğru olduğunu söyler (Mgh). Kur'an'ın 25. suresi 56. ayetinde, ister erkek ister kadın olsun, ذُو صِهْرٍ anlamına gelir (Celâleyn). Veya ذَوَاتُ صِهْرٍ anlamına gelir (Beydâvî). Çoğulu أَصْهَارٌ'dur (Sihâh'a göre, A, Msb, K, vb.) ve صُهْرَآءُ'dur (K); ki bu ikincisi istisnadır (Tâcu'l-Arûs'a göre). [صِهْرَةٌ kelimesi, dişil için kullanıldığında, çoğulu ضِهَرَاتٌ'dur ve muhtemelen İslam sonrası dönemde ortaya çıkmıştır.] -b3- Ve (mecaz olarak) bir mezar veya kabir (İbn Seyyide, K). Çünkü kızlarını diri diri gömerler ve "Onları mezarla evlendirdik" derlerdi. Sonra İslam döneminde bu ifade kullanıldı ve "نِعْمَ الصِّهْرُ القَبْرُ" [Ne güzel bir damattır kabir] denildi. Veya doğru bir şekilde, صِهْر'in yerini tutan şey anlamına gelir (İbn Seyyide).