kökünün Kur'an'daki kullanımı

سَاحَةٌ (sâha), aslında سَوَحَةٌ (sevaha) kelimesinden türemiştir. Bir evin avlusu veya açık alanı anlamına gelir; yani içinde bina bulunmayan geniş, boş bir kısmıdır. (el-Misbâhu'l-Münîr sözlüğüne göre, عَرْصَةٌ maddesinde belirtilmiştir.) İçinde bina veya çatı bulunmayan bir evin bölümüdür. (Harîrî, sayfa 33'e göre.) Sihâh'a göre, evin بَاحَة (bâha) kelimesiyle eş anlamlıdır. Veya bir evin önündeki geniş bir yer olan avlusu anlamına gelir. (el-Misbâhu'l-Münîr sözlüğüne göre, bu maddede.) Veya bir kabilenin meskenleri arasındaki geniş bir yerdir. Ayrıca bir taraf, bölge, yön veya mıntıka; ya da yan, dış veya bitişik bir kısım anlamına gelir; نَاحِيَةٌ (nâhiye) kelimesiyle eş anlamlıdır. (Kâmûs'a göre.) Çoğulu سَاحَاتٌ (sâhât) (Sihâh'a, el-Misbâhu'l-Münîr'e ve Kâmûs'a göre) ve سُوحٌ (sûh)'tur (Sihâh'a ve Kâmûs'a göre); sonuncusu بَدَنَةٌ (bedene) kelimesinin çoğulu olan بُدْنٌ (büdn) ve خَشَبَةٌ (haşebe) kelimesinin çoğulu olan خُشْبٌ (huşb) gibidir. (Sihâh'a göre.) Küçültme (tasgir) hali سُوَيْحَةٌ (süveyha)'dır. (Tâcu'l-Arûs'a göre.) [Ayrıca سيح maddesindeki 7. anlama bakınız.] "عَمَرَ ٱللّٰهُ سَاحَتَكَ" (Amara'llâhu sâhateke) denilir ki, "Allah avlunu/mekânını mamur etsin; yani insanlarla ve benzeri şeylerle dolu kılsın" anlamına gelir. (Esâsu'l-Belâga'ya göre.) Kuraklık durumunda ise "اِحْمَرَّ ٱللُّوحُ وَٱغُبَرَّ ٱلسُّوحُ" (İhmerra'l-levhu ve'ğuberra's-sûhu) dersiniz ki, "Hava kızardı ve avlular çok tozlu hale geldi" anlamına gelir. (Esâsu'l-Belâga'ya göre.) Ayrıca "إِنَّهُ لَبَرِىْءُ السَّاحَةِ" (İnnehu leberîu's-sâhati) denilir ki, bu ifade إِنَّهُ لَبَرِىْءُ العَذِرَةِ (İnnehu leberîu'l-azirati) [عذر maddesinde açıklanmıştır] ifadesine benzer. (Tâcu'l-Arûs'a göre, عذر maddesinde.)