سنم (senem), devenin hörgücü gibi, bir şeyin en yüksek veya en iyi kısmını ifade eder. Kum tepeleri veya bir ülkenin en yüksek noktası gibi yerler için de kullanılır.
Sözlük tanımı (Lane's Lexicon)
سَنَامٌ (senâm), devenin (Sihâh'a göre), erkek ve dişi devenin hörgücü; yani sırtının en yüksek kısmı (Müfredât, Tâcu'l-Arûs'a göre). Özünde, deve için koyunun kuyruk yağı (el-eliyet) gibidir (Mısbâh). Çoğulu أَسْنِمَةٌ (esnime) (Sihâh'a göre, Müfredât, Mısbâh, Kámoos'a göre) [ve görünüşe göre أَسْنَامٌ (esnâm) da, bu son çoğulun aşağıdaki açıklamasında belirtildiği gibi]. Buradan hareketle, bir hadiste şöyle geçmektedir: نِسَآءٌ عَلَى رُؤُوسِهِنَّ كَأَسْنِمَةِ البُخْتِ [Başlarında Bahtî develerinin hörgüçleri gibi olan kadınlar]. Bu, başörtülerini sarık gibi başlarına sararak onları (görünüşte) büyüten kadınları ifade eder (Tâcu'l-Arûs'a göre). [Buradan hareketle, سَنَامُ النَّاقَةِ (senâmu'n-nâka) (mecazî olarak) Kraliçe takımyıldızındaki bir yıldızın adıdır: Freytag tarafından, Ideler Untersuch. s. 84'e atıfla zikredilmiştir.] Ayrıca, herhangi bir şeyin en yüksek veya en üst kısmı (Tâcu'l-Arûs'a göre); ve herhangi bir şeyin en iyi veya seçkin kısmı (Müfredât, Tâcu'l-Arûs'a göre); çünkü سَنَام (senâm), devenin içindeki şeyin en iyi veya seçkin kısmıdır (Müfredât). [Buradan hareketle,] أَسْنِمَةُ الرِّمَالِ (esnimetü'r-rimâl), kumların çıkıntılı veya yüksek kısımlarıdır; dişi devenin hörgücüne benzetildiği için (Müfredât, Tâcu'l-Arûs'a göre); ve أَسْنِمَةُ الرَّمْلِ (esnimetü'r-reml), kumların ana kısımlarından yükselen sırtlarıdır (Tâcu'l-Arûs'a göre). Ve سَنَامُ الأَرْضِ (senâmu'l-ard), arazinin بَحْر (bahr) [bakınız] (Sihâh'a göre, Tâcu'l-Arûs'a göre [Sihâh'ın bazı nüshalarında نَحْر (nahr) geçmektedir, belki de doğru olan نَجْد (necd), yani yüksek veya yükseltilmiş kısım]) kısmıdır (Sihâh'a göre, Tâcu'l-Arûs'a göre); ve arazinin ortasıdır (Sihâh'a göre, Kámoos'a göre). Ve سَنَامُ النَّعْلِ (senâmu'n-na'l), ayakkabının üst kısmının ortasındaki yükselen kısımdır ki, ayağın çukur kısmına denk gelir (Harîrî, s. 559). Ve أَسْنَامُ نَارٍ (esnâmu nâr), bir ateşin en yüksek kısımlarıdır (El-Müfredât, s. 156, ve Tâcu'l-Arûs'a göre); أَسْنَام (esnâm), bir şeyin en yüksek kısmını ifade eden سَنَامٌ (senâm)'ın çoğuludur (El-Müfredât, yukarıda belirtilen yerde). Ve سَنَامُ المَجْدِ (senâmu'l-mecdi) (mecazî olarak), şeref bakımından (bir halkın) en yücesidir (Tâcu'l-Arûs'a göre).