Bu kök, bir çocuğun damağını hurma ile ovmak, ata ip takmak gibi eylemleri ifade eder.
Sözlük tanımı (Lane's Lexicon)
1. حَنَكَ الصَّبِىَّ (haneke's-sabiyye): Sihâh'a göre, Mısbâh'a göre, Kámoos'a göre, bir çocuğun damağını (حنك) ovmak için hurma veya benzeri bir şeyi çiğnemek. Muzari fiili حَنِكَ ve حَنُكَ, mastarı حَنْكٌ'dur (Mısbâh'a göre). Ayrıca تَحْنِيكٌ (tahnîk) mastarıyla da kullanılır (Muğnî'ye göre, Mısbâh'a göre). Bu, hurma veya benzeri bir şeyi çiğneyip çocuğun damağına sürmek anlamına gelir (Sihâh'a göre, Muğnî'ye göre, Mısbâh'a göre, Kámoos'a göre). 2. حَنَكَ الفَرَسَ (haneke'l-ferese): Muzari fiili ve mastarı yukarıdaki gibidir (Sihâh'a göre, Kámoos'a göre). Ata ip takmak, atın ağzına ip geçirmek anlamına gelir (Sihâh'a göre, Kámoos'a göre). İbn Sîde'ye göre bu kelime الحَنَكُ (el-hanek) kelimesinden türemiştir, ancak bunun doğru olmadığı da söylenir (Tâcu'l-Arûs'a göre). Ayrıca تَحْنِيكٌ (tahnîk) şeklinde de kullanılır (Sihâh'a göre, Kámoos'a göre). Yu'nun (Yoo) açıklamasına göre bu, atın ağzına ip takıp onu yönlendirmek demektir. İbn-i Arâfe de İblis'in Kur'an'daki [İsrâ Suresi, 17:64] "ذُرِّيَّتَهُ إِلَّا قَلِيلًا" (zürriyetini, pek azı hariç) sözünü bu şekilde açıklar: yani (mecaz olarak) zürriyetini, pek azı hariç, bana itaat etmeye kesinlikle yönlendireceğim. (Tâcu'l-Arûs'a göre. Ancak 8. maddeye bakınız.) 3. حَنَكَتْهُ السِّنُّ (haneket-hu's-sinnu): Mastarı حَنْكٌ ve حَنَكٌ'dur (Kámoos'a göre). (Mecaz olarak) Yaş, tecrübe yoluyla onu muhakemesinde sağlam veya olgun kıldı (Tekmile'ye göre). Veya tecrübeler onu muhakemesinde sağlam veya olgun kıldı (Kámoos'a göre, Tâcu'l-Arûs'a göre). تَحْنِيكٌ (tahnîk) mastarıyla da kullanılır (Zeccâc'a göre, Sihâh'a göre, Kámoos'a göre). Ayrıca حَنَّكَتْهُ (hannaket-hu) ve أَحْنَكَتْهُ (ahneket-hu) şeklinde de kullanılır (Kámoos'a göre). Bu durum, akıl dişi (سِنُّ العَقْلِ) çıktığında söylenir. Leys'e göre حَنَكَتْهُ العَقْلِ (haneket-hu'l-akl) ifadesi, onun akıl dişleri denilen أَسْنَانُ العَقْلِ'nin (esnânu'l-akl) çıktığı anlamına gelir (Tâcu'l-Arûs'a göre). 4. حَنَكَتْهُ الأُمُورِ (haneket-hu'l-umûr): (Mecaz olarak) İşler ona, ata ip takılarak yapılanı yaptı; yani onu tecrübeli ve itaatkâr kıldı. Veya onu eğitti, terbiye etti ve ıslah etti, düzeltti. تَحْنِيكٌ (tahnîk) şeklinde de kullanılır (Tâcu'l-Arûs'a göre). 5. حَنَكَهُ الدَّهْرُ (haneke-hu'd-dehr): (Mecaz olarak) Zaman veya kader onu sınadı, tecrübe ettirdi, ona öğretti ve onu uzman, tecrübeli, bilgili veya muhakemesinde sağlam kıldı (İbn-i A'râbî'ye göre, Tâcu'l-Arûs'a göre). 6. حَنَكَ الشَّىْءَ (haneke'ş-şey'e): Sihâh'a göre, Kámoos'a göre, mastarı حَنْكٌ'dur (Tâcu'l-Arûs'a göre). (Mecaz olarak) Şeyi anladı ve onu sağlam, tam veya iyi bir şekilde bildi; eş anlamlısı فَهِمَهُ وَأَحْكَمَهُ (fehime-hu ve ahkeme-hu)'dur (Sihâh'a göre, Kámoos'a göre, Tâcu'l-Arûs'a göre). لَقِفَهُ (lekife-hu) ve mastarı لَقْفٌ (lekf) gibidir (Tâcu'l-Arûs'a göre).